Gedichten

Drempel

ik ben voor velen onzichtbaar

een lichte rimpeling in hun dag

een opstapje, draadje aan een jas

een kiezelsteen, niet meer dan dat

kijk, ik heb een houten hart

vanaf de grond vul ik tochtige kieren

naadloos sluit ik ruimtes

en wie mij zien kan, sluit ik buiten

wie mij voelen kan, rijdt spaak.

Stoot tenen, valt stil, laat staan

staat buiten gesloten van huizen

van huisarts van hotel van laatst nog

die lift die eruit lag. Een wachtstand die vraagt

om meer vragen, om heisa. Om petities en actie

en aandacht en daarna na omwegen bijna begrepen

Bijna erbij.

Want wie drempels ervaren kan, ziet

zichzelf nog te vaak ongezien.

Marcia Ottevanger, stadsdichter Culemborg 2026

© 2026 Niets uit deze gedichten mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteurs.

Lieve drempel,

Ik zag je laatst nog
ik keek tegen je op
je aanwezigheid maakte indruk
ik was van mijn stuk gebracht
door hoe er ongemerkt
over je heen werd gestapt

je bent geen ontwerpfout, je bestaat
je houdt voeten droog en huizen warm
je laat storm buiten razen
je sluit tochtige gaten
je bestaat, want ik zag je laatst

door velen word je onderschat
ongezien en slechts omschreven
als echt niet zo hoog, echt
maar een paar centimeter
voor mij ben je te hoog gegrepen
je bent mijn ‘vandaag doe ik niet mee’

want voor wie jou niet ziet
ben ik onzichtbaar
sta ik buiten geparkeerd
in een eindeloze wachtstand
met als resultaat meer afstand

ik zou graag met je daten lieve drempel
dan bouwen we samen verder
dan krijg je de aandacht die je verdient
zal ik soms aarzelend op je staan
wensen dat je hoger was
maar als wij daten lieve drempel
word jij nooit meer onderschat

Liefs,
De onzichtbare

Dorine Kole, @dorineendetypemachine